سێوه‌، ماندوو له‌ ژیان، ماندوو له‌ چاوه‌ڕوانی و ته‌نیایی و ترس و هه‌ره‌شه‌!

88

“ئه‌و کوڕه‌ زۆر جێگای سیقه‌ی دایک و باوکم بوو، وه‌ک کوڕی خۆمان بوو، که‌س له‌و باوه‌ڕه‌دا نه‌بوو، که‌ ئه‌و کوڕه‌ ده‌ستدرێژی بکاته‌ سه‌ر من”

“زۆر بیریان ده‌که‌م، چوارده‌ ساڵه‌ نه‌مدیتوون”

“ئه‌و رسته‌یه‌ی باوکم قه‌ت بیرناچێته‌وه‌ که‌ ووتی من مسته‌عید نیمه‌ جه‌رگی خۆم به‌ده‌ستی خۆم بکوژم”

“دایکم ده‌یگوت ئه‌گه‌ر براکانم و باوکم نه‌توانن بمکوژن، ئه‌وه‌ ئه‌و به‌ده‌ستی خۆی ده‌مکوژێ و حه‌یاکه‌ی خۆیان ده‌کڕێته‌وه‌”

“کارمه‌نده‌کانی خانه‌ی ئارام به‌که‌م ته‌ماشایان ده‌کردین و وه‌ک له‌شفرۆش و سووک هه‌ڵسوکه‌وتیان له‌گه‌ڵ ده‌کردین، نه‌ک په‌نای ئارام نه‌بوو به‌ڵکو سجن بوو”

“که‌موزۆر به‌رگوێمان که‌وتبوو که‌ سه‌نته‌رێکی باشتر هه‌یه‌ به‌ناوی (سه‌نته‌ری پارێزگاری له‌ ژنان)و ئاوا بێرێزیمان پێناکات و ئێمه‌ش بڕیارماندا رابکه‌ین و په‌نا بۆ ئه‌وان به‌رین”

له‌ کوێوه‌ ده‌ست پێبکه‌م، رابردووم پڕاوپڕه‌ له‌ ئازار، ئه‌و رابردوه‌ی که‌ هه‌رگیزاوهه‌رگیز لێمنابێته‌وه‌”. له‌به‌رامبه‌رمدا ده‌موچاوێکی غه‌مگین و تووڕه‌ له‌ ژیان دانیشتووه‌، به‌م رسته‌یه‌ی سه‌ره‌وه‌ گێرانه‌وه‌ی‌ به‌سه‌رهاتی خۆی ده‌ستپێکرد. مرۆڤ له‌ چاوه‌کانیدا زۆرێک له‌ به‌سه‌رهاته‌ جه‌رگبڕه‌کان ده‌خوێنێته‌وه‌. کاتێک سێوه‌ یاری به‌ په‌نجه‌کانی خۆی ده‌کرد، هه‌ناسه‌یه‌کی قوڵی هه‌ڵکێشا و ده‌ستی کرد به‌ گێڕانه‌وه‌ی رابردووی، ئه‌و رابردووه‌ی خۆی گووته‌نی “هه‌رگیزاوهه‌رگیز لێینابێته‌وه‌”. سێوه‌ بۆ ئه‌وه‌ی که بڵێ بۆ‌ چاره‌نووسی گه‌یشتۆته‌ وڵاتی سوێد و داوای په‌نابه‌ری کردوه‌ له‌ سوێد، گه‌رایه‌وه‌ بۆ گێرانه‌وه‌ی ئه‌و رۆژانه‌ی که‌ بوونه‌ ده‌ستپێک بۆ ئه‌وه‌ی ژیانێکی پڕ ترس و هه‌ڕه‌شه‌ له‌ 14 ساڵی رابردوودا و تا ئێستاش بژی.

ئه‌و ژنه‌ به‌ته‌مه‌ن منداڵ و به‌ڕووخسار گه‌وره‌بوو ووتی “پێش ئه‌وه‌ی ئه‌و مه‌وزوعه‌ رووبدات (پێش ئه‌وه‌ی ده‌ستدرێژیم بکرێته‌ سه‌ر) خوێندکار بووم، ئه‌وکات ماڵمان له‌ ده‌ره‌وه‌ی هه‌ولێر بوو، دوای ئه‌وه‌ی که‌ گرانی هات باوکم و دایکم بۆ گوند گه‌ڕانه‌وه‌ و ماڵێکیشیان بۆ ئێمه‌ له‌هه‌ولێر دانا بۆ ئه‌وه‌ی بخوێنین. ئه‌و کاتانه‌ بوو که‌ بۆ پشوو یان رۆژانی هه‌ینی ده‌گه‌ڕامه‌وه‌ بۆ لای دایکم و باوکم له‌ گونده‌که‌ی خۆمان، له‌وێ تووشی ئه‌و کاره‌ساته‌ بووم”.

سێوه‌ کاتێ باسی ئه‌و کوڕه‌ی ده‌کرد که‌ ته‌جاوزی پێکردوه‌ چاوه‌کانی پڕ ده‌بوون له‌ئاو و به‌ ده‌نگێکی نزم وه‌ک ئه‌وه‌ی شه‌رم بکات وتی “دیاره‌ کوڕه‌که‌ خزمی خۆمان بوو وه‌ک کوڕی ماڵمان وابوو. دایکم و باوکم زۆر سیقه‌یان پێبوو، باوڕیان نه‌ده‌کرد که‌ ئه‌و کوڕه‌ ته‌جاوز به‌ من بکات و دواتریش خۆی له‌ هه‌موو ده‌رئه‌نجامه‌کان بدزێته‌وه‌‌”. کاتێک سێوه‌ ئه‌م به‌ڵایه‌ی به‌سه‌ر‌دێ، ده‌ڵێ هه‌ر دڵم به‌وه‌ خۆش بوو که‌ ئه‌و کوڕه‌ ئه‌وکات پێی ووتم نه‌ترسم و ده‌مهێنێ، نه‌ک نه‌یهێنام هه‌ر خۆشی لێوونکردم و هه‌ڵات بۆ هه‌نده‌ران.

سێوه‌ له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی حه‌زی نه‌ده‌کرد برینی ئه‌و رۆژانه‌ی بکولێنێته‌وه‌، به‌ڵام ووتی ده‌بێ بۆتان باس بکه‌م که‌ چۆن ئه‌و ته‌جاوزه‌م پێکرا. کاتێ سێوه‌ ده‌رده‌چێ بۆ پۆلی یه‌که‌می ناوه‌ندی باوکی داوای لێده‌کات که‌ بۆ ماوه‌یه‌ک ئیجازه‌ی بۆ وه‌رده‌گرێ له‌ قوتابخانه‌ و ده‌یباته‌وه‌ بۆ گونده‌که‌ی خۆیان. ده‌رباره‌ی ئه‌و رۆژی که‌ ته‌جاوزی پێ ده‌کرێ گووتی: “ئه‌و کوڕه‌ی خزممان هات بۆ ماڵمان و ووتی وه‌ره‌ بۆ ماڵی ئێمه‌ و ئیشم پێته‌، له‌به‌ر ئه‌وه‌ی که‌ دایکم و باوکم سیقه‌یه‌کی زۆریان به‌و کوڕه‌ هه‌بوو، رێگایاندا من بچمه‌ ماڵیان، ماڵی ئه‌وان وه‌ک ماڵی خۆمان بوو. که‌ چوومه‌ ماڵه‌وه‌یان که‌سی لێ نه‌بوو جگه‌ له‌و کوڕه‌، ئیدی ئه‌وکات هه‌ستم به‌ ترسێک کرد و ووتم بۆ که‌س له‌ماڵ نیه‌، کوره‌ پێمی ووت که‌ ئه‌و حه‌ز ده‌کات قسه‌ له‌گه‌ڵ من بکات، بردمیه‌ ژوڕێک و ده‌رگای پێوه‌دا و له‌وێ باسی خۆشه‌ویستی خۆی کرد بۆ من، دواتر من زۆر ترسام و ووتم ده‌ڕۆم که‌چی ئه‌و نه‌یهێشت بڕۆم، له‌وێ ئه‌و مه‌رامه‌ی که‌ هه‌یبوو جێبه‌جێی کرد”.
له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی ئه‌و کچه‌ منداڵه‌ ئه‌وکات زۆر ده‌پاڕێته‌وه‌ لێی و هه‌وڵده‌دات له‌ ده‌ستی قوتاربێ، به‌ڵام ئه‌و کوڕه‌ به‌هیچ شێوه‌یه‌ک پاشه‌کشه‌ ناکات و هه‌ر له‌وێ ده‌ستدرێژی سێکسی ده‌کاته‌ سه‌ر. سێوه‌ ئه‌وه‌ی که‌ هه‌رگیز له‌بیری ناچێته‌وه‌ ئه‌و ئێواره‌یه‌ بوو که‌ ته‌جاوزی پێکراو دواتر به‌ جه‌سته‌یه‌کی خوێناوی و پڕ ئازار و ده‌روونێکی لێواولێو له‌ ترس و په‌شێویی ده‌چێته‌وه‌ ماڵی خۆیان.

سێوه‌ ماوه‌یه‌ک بێده‌نگ بوو دواتر وتی “من به‌ده‌زگیرانداریش بووم، واته‌ له‌که‌سێکی تر ماره‌کراوبووم هه‌ر زۆر به‌ منداڵی باوکم به‌ژنی داوم بۆ برا گه‌وره‌که‌ی خۆم”. به‌ وته‌ی سێوه‌ هه‌رچه‌ند ئه‌و کوڕه‌ی ته‌جاوزی پێکردوه‌ پێی ووتوه‌ که‌ خۆشیده‌وێت و ده‌یه‌وێت داوای بکات و بیکات به‌ هاوسه‌ری خۆی، به‌ڵام ئه‌و کوڕه‌ هه‌رگیزاو هه‌رگیز ئه‌و کاره‌ی نه‌کرد و به‌ڵێنیه‌که‌ی خۆی جێبه‌جێ نه‌کرد. ئه‌مه‌ش وایکرد که‌ بۆ هه‌میشه‌ داببڕێ له‌ که‌سوکاری.

سێوه‌ کاتێک باس له‌ سه‌رده‌می پێش ته‌جاوزپێکردنی ده‌کات باس له‌ سۆزی باوکی ده‌کات و ده‌ڵێ: “سه‌ره‌رای ئه‌وه‌ی باوکم ژن به‌ژنه‌ی به‌ من کردبوو و هه‌ر زۆر به‌ منداڵی منی ماره‌کردبوو له‌ پیاوێک، به‌ڵام که‌ ماڵی زاوا ده‌هاتن و داوایان ده‌کرد من بگوێزنه‌وه‌ باوکم ده‌یگووت نایده‌م و جارێ زۆر منداڵه‌، که‌چی دایکم به‌رده‌وام ده‌یگوت با بیبه‌ن و دامه‌زرێ. گێرانه‌وه‌کانی سێوه‌ زۆر شت ده‌ڵێن، ده‌یه‌وێ پێمان بڵێ که‌ باوکی پیاوێکی به‌سۆز و به‌ بەزه‌یی بووه. سێوه‌ ده‌یه‌وێ بڵێ که‌ باوکی هیچ کات نه‌یده‌ویست به‌زۆر به‌شووی بدات. له‌ درێژه‌ی گێڕانه‌وه‌ی هه‌ڵسوکه‌وتی باوکی له‌گه‌ڵ ئه‌و دوای ته‌جاوزپێکردنه‌که‌ وتی” باوکم ده‌یویست بمکڕێته‌وه‌و ئازادم بکات له‌و کوڕه‌ی لێی ماره‌کرابووم به‌منداڵی، که‌چی کوڕه‌که‌ نه‌ده‌یویستم و نه‌ ته‌ڵاقیشی ده‌دام”. پێچه‌وانه‌ی باوکی، دایکی سێوه‌ به‌رده‌وام وه‌بیر مێرده‌که‌ی هێناوه‌ته‌وه‌ که‌ ده‌بێ کچه‌که‌یان بکوژن، چونکه‌ ئه‌و حه‌یا و شه‌ره‌فی خێزانه‌که‌ی ئه‌وانی بردوه‌. سێوه‌ پێیوایه‌ که‌ دایکی به‌زه‌ییی نه‌بووه. له‌میانه‌ی گێرانه‌وه‌کانی ووتی “ئه‌گه‌ر باوکم نه‌بایه‌ ئێستا من له‌ژێر گڵدابووم، سه‌ره‌ڕای ئه‌و به‌ڵایه‌م به‌سه‌رهاتبوو، که‌چی باوکم دڵی نه‌ده‌هات بمکوژێ و ده‌سه‌ڵاتیشی نه‌بوو قه‌ناعه‌ت به‌ براکانم و مامه‌کانم بکات که‌ نه‌مکوژن، بۆیه‌ ده‌با سه‌ریخۆم هه‌ڵگرتبا و رامکردبا له‌ ماڵ، که‌ ئه‌وه‌شم کرد و ئێستا چاره‌نووسم لێره‌ گیرساوه‌ته‌وه‌”.‎

ئازا‌رو و لێدان و ترسه‌کان کاتێک زیادیان کرد که‌ سێوه‌ دوای چه‌ند مانگ به‌هۆی ئازارێکی زۆری سکیه‌وه‌‌ ناچار ده‌بێ له‌گه‌ڵ دایکی بچێ بۆ لای دۆکتۆر و له‌وێ دۆکتۆر پێی ده‌ڵێ که‌ زگی هه‌یه‌. سێوه‌ وتی “که‌ دایکم ئه‌مه‌ی زانی یه‌کسه‌ر بوورایه‌وه‌”، کاتێ ئه‌م رسته‌یه‌ی ده‌ربڕی چاوه‌کانی پڕ بوون له‌ ئاو و دایه‌ پڕمه‌ی گریان، ووتی “زۆر بیریان ده‌که‌م، چوارده‌ ساڵه‌ نه‌مدیتوون”. سێوه‌ به‌گریانه‌وه‌ ووتی “ده‌زانم هه‌تا ئه‌و رۆژه‌ی ده‌مرم ده‌بێ باجی ئه‌و زوڵمه‌ هه‌ر خۆم بیده‌م که‌ لێمکراوه‌، ته‌نیایی و بێکه‌سی کوشتمی، هه‌ست به‌ پیری ده‌که‌م”. گریانه‌کانی به‌گوڕتر بوو کاتێ ووتی “دایکم بۆ باوکمی باس کرد و باوکیشم دایه‌ پڕمه‌ی گریان، گریانه‌کانی باوکم قه‌ت بیرناچێته‌وه، ئه‌و پیاوێکی به‌روحمه‌ نه‌یتوانی من بکوژێ، به‌ڵام نه‌شیتوانی بمپارێزێ له‌ هه‌ڕه‌شه‌ی کوشتنم به‌ده‌ست براکانم‌”. باوکی زۆر هه‌وڵده‌دات که‌ ئه‌و کوڕه‌ی ته‌جاوزی به‌ کچه‌که‌ی کردوه‌ که‌ خزمی خۆیه‌تی، کچه‌که‌ی ماره‌بکات، بۆ ئه‌وه‌ی کچه‌که‌ی بپارێزێ له‌ کوشتن و ده‌ربه‌ده‌ربوون، له‌م باره‌یه‌وه‌ وتی “باوکم داوای له‌ باوکی ئه‌و کوڕه‌ کرد که‌ ته‌نیا بمهێنن بۆ یه‌ک مانگیش بێ هه‌ر ده‌بێ، دواتر با ته‌ڵاقم بده‌ن، با حه‌یا و شه‌ره‌فمان نه‌چێ لای خه‌ڵک و براکانیشم نه‌مکوژن”. که‌چی ئه‌و کوڕه‌ رۆیشت بۆ ئه‌ورپا و وه‌ڵامی داواکه‌ی باوکمی نه‌داوه. سێوه‌ وتی “ئه‌و رسته‌یه‌ی باوکم قه‌ت بیرناچێته‌وه‌ که‌ وتی من مسته‌عید نیمه‌ جه‌رگی خۆم به‌ده‌ستی خۆم بکوژم”.

دوای ئه‌وه‌ی که‌ باوکی ناتوانێ ئه‌م کێشه‌یه‌ چاره‌سه‌ر بکات و براکانی به‌ کێشه‌که‌ ده‌زانن، ئیدی لێدان و ئه‌شکه‌نجه‌دانی ئه‌و کچه‌ له‌لایه‌ن براکانیه‌وه‌ ده‌ست پێده‌کات و ئه‌وه‌نده‌ی لێده‌ده‌ن تا منداڵه‌که‌ له‌ناو زگیدا ده‌کوژن و پێی ده‌ڵێن که‌ به‌م زوانه‌ خۆشی ده‌کوژن. دایکیشی پێداگری ده‌کات له‌سه‌ر ئه‌وه‌ی ده‌بێ کچه‌که‌ی بکوژرێ، “دایکم ده‌یگوت ئه‌گه‌ر براکانم و باوکم نه‌توانن بمکوژن، ئه‌وه‌ ئه‌و به‌ده‌ستی خۆی ده‌مکوژێ و حه‌یاکه‌ی خۆیان ده‌کڕێته‌وه‌”. ئه‌وه‌ له‌ کاتێکدایه‌ که‌ باوکێکی به‌به‌زه‌یی و به‌سۆز هاوکاری کچه‌که‌ی ده‌کات بۆ ئه‌وه‌ی رابکات و ماڵ به‌جێبێڵێ. باوکی سێوه‌ چه‌ند رۆژێک کچه‌که‌ی ده‌باته‌وه‌ گونده‌که‌ و خۆی ئاگای لێده‌بێ تا منداڵه‌که‌ی به‌مردوویی ده‌بێ، سێوه‌ ئه‌و شه‌وه‌ تا به‌یانی منداڵه‌که‌ی به‌مردووی له‌لا ده‌بێ و کاتێک باسی له‌ جه‌سته‌ی بێتاوان و پاکی منداڵه‌که‌ی ده‌کرد که‌ چۆن شینببۆوه‌ به‌هۆی لێدانی براکانی له‌سکی ئه‌و، دایه‌ پڕمه‌ی گریان و وتی “ئه‌گه‌ر ئێستا کچه‌که‌م مابا 14 ساڵ ده‌بوو، هیچ نه‌با ئاوا ته‌نیا و بێکه‌س نه‌ده‌بووم، با عاله‌م هه‌ر بڵێن که‌ئه‌و کچه‌ی من زۆڵه‌، مشکیله‌م نیه‌ و گوێم به‌که‌س نه‌ده‌دا”.

دوای ئه‌وه‌ی باوکم پیاوێکی بۆ په‌یداکردبووم که‌ بمبات له‌گه‌ڵ خۆیی و تا ئه‌مڕۆش من هه‌ر کوناوکون و ماڵه‌وماڵ و سه‌نته‌ر و سه‌نته‌ر ده‌که‌م بۆ پاراستنی ژیانی خۆم له‌ هه‌ڕه‌شه‌ی کوشتن به‌ده‌ستی براکانم. سێوه‌ ئه‌مه‌ی ووت و ته‌ماشایه‌کی چوارده‌وری خۆی کرد و ووتی “ئێستاش هه‌ر راده‌که‌م له‌ترسی مردن و لێره‌ گیرساومه‌وه‌، نازانم چاره‌نووسم لێره‌ش چۆن یاریم پێده‌کات”. هه‌رچه‌ند دوای ئه‌وه‌ی که‌ سێوه‌ ده‌گوێزرێته‌وه‌ بۆ “خانه‌ی ئارام” ئه‌و سه‌نته‌ره‌ی که‌ ژنی هه‌ڕه‌شه‌لێکراوی تێدا پارێزرێ که‌چی به‌گوته‌ی ئه‌و، سه‌نته‌ری نائارامی رۆحی بوو “کارمه‌نده‌کانی خانه‌ی ئارام به‌که‌م ته‌ماشایان ده‌کردین و وه‌ک له‌شفرۆش و سووک هه‌ڵسوکه‌وتیان له‌گه‌ڵ ده‌کردین، نه‌ک په‌نای ئارام نه‌بوو به‌ڵکو سجن بوو”.

سێوه‌ ئاماژه‌ به‌وه‌ ده‌کات که‌ زۆر له‌ قوربانیه‌کانی توندوتیژی به‌بیانووی نامووسپه‌رستی له‌ سه‌نته‌ره‌کاندا ده‌ستیان ده‌برده‌ به‌ر خۆسوتاندن و خۆکوشتن ئه‌وه‌نده‌ فشاری ده‌روونیان ده‌خرایه‌ سه‌ر، هه‌ستیان به‌ بێده‌ره‌تانی و که‌میی و بێنرخی خۆیان ده‌کرد و خۆکوشتنیان وه‌ک باشترین رێگای نه‌جات ده‌دیت. سێوه‌ وتی “کاتێک ژنه‌کان ده‌یانزانی که‌ سه‌نته‌ره‌که‌ ناتوانێ کارێکی جددیان بۆ بکات، و بێرێزی زۆریان پێده‌کرێ، به‌ناچاری هێندێکیان ده‌گه‌ڕانه‌وه‌ بۆ ماڵه‌کانی خۆیان، بۆ باوه‌شی مه‌رگ، زۆر باش ده‌یانزانی که‌ ده‌کوژرێن به‌ڵام دواجار مردنیان هه‌ڵده‌بژارد نه‌ک ئه‌و بێرێزیی و سووکایه‌تیه‌ی که‌ زۆرێک له‌ کارمه‌نده‌کانی سه‌نته‌ره‌کانی ژنان پێیان ده‌کردین”. سێوه‌ وتی ده‌زانی ئه‌و رستانه‌م قه‌ت بیرناچێته‌وه‌ که‌ هێندێک له‌ کارمه‌نده‌کانی سه‌نته‌ر پێیان ده‌گووتین. “جارێک چێشتلێنه‌ره‌که‌ی سه‌نته‌ر پێی ووتین، بۆ خواردن بۆ له‌شفرۆش دروست بکه‌م، ئه‌وانه‌ بۆ په‌نا ده‌ده‌ن، هه‌ر بۆ کووشتن باشن ئێوه‌”. ئه‌و شوێنه‌ی سێوه‌ لێی بوو، 45 ژنی هه‌ڵاتووی تری لێبوو، به‌گوته‌ی ئه‌و هه‌موو رۆژێ یه‌ک دوو ژن رایانده‌کرد و یان سه‌ریخۆیان هه‌ڵده‌گرت بۆ جێگایه‌کی نادیار یان ده‌گه‌ڕانه‌وه‌ باوه‌شی مه‌رگ بۆ لای که‌سوکاریان، دواتر ده‌یانبیست که‌ ئه‌و ژنانه‌ی گه‌ڕاونه‌تەوه‌ ماڵی خۆیان کوژراون.

له‌به‌ر ئازار و بێرێزی زۆر که‌ پێی ده‌کرێ، سێوه‌ له‌گه‌ڵ دوو کچی تر بڕیار ده‌دات رابکات و بچێ بۆ خانه‌یه‌کی تری په‌نادانی ژنان. سێوه‌ وتی ” که‌موزۆر به‌رگوێمان که‌وتبوو که‌ سه‌نته‌رێکی باشتر هه‌یه‌ به‌ناوی (سه‌نته‌ری پارێزگاری له‌ ژنان)و ئاوا بێرێزیمان پێناکەن و ئێمه‌ش بڕیارماندا رابکه‌ین و په‌نا بۆ ئه‌وان به‌رین”.

سێوه‌ ماوه‌یه‌کی زۆر له‌و سه‌نته‌ره‌ ده‌مێنێته‌وه‌ و وتی “له‌و سه‌نته‌ره‌دا هه‌ستم به‌ ئارامی ده‌کرد و رۆژانه‌ جنێویان پێنه‌ده‌داین و به‌سووک ته‌ماشایان نه‌ده‌کردین، ته‌نانه‌ت که‌ سه‌نته‌ره‌که‌یان داخرا ئه‌و ژنانه‌ی که‌ لایان بوو له‌ ماڵاندا ڕایانگرتن تا ژیانیان بپارێزن”. سێوه‌ دوای ئه‌وه‌ی ماوه‌ی چه‌ند ساڵێک له‌وێ ده‌مێنێته‌وه‌ داوا له‌ به‌رپرسی ئه‌و کاته‌ی سه‌نته‌ره‌که‌ ده‌کات که‌ ناوی ساکار ئه‌حمه‌ده‌ هاوکاری بکات بۆ ئه‌وه‌ی هه‌واڵێک له که‌سوکاری بزانێ، ساکار زۆر هه‌وڵده‌دات به‌ڵام خێزانه‌که‌ی‌ نادۆزێته‌وه‌، چونکه‌ له‌و ناونیشانه‌ باریان کردبوو که‌ سێوه‌ ده‌یزانی. سێوه‌ داوای هاوکاری له‌ ساکار ده‌کات که‌ جێگایه‌کی بۆ بدۆزێته‌وه‌ بۆ ئه‌وه‌ی بتوانێ به‌ سه‌ربه‌خۆ بۆخۆی بژی و کار بکات، له‌به‌ر ئه‌وه‌ی که‌ ناویشی گۆریوه‌ و مۆدی قژه‌کانیشی گۆڕیوه‌ و گه‌وره‌ش بووه‌، زۆر ناترسێ له‌وه‌ی که‌ براکانی بیناسنه‌وه‌. ماوه‌یه‌کی باش ئیش ده‌کات، به‌ڵام رۆژانه‌ له‌گه‌ڵ ترسێکی گه‌وره‌دا ده‌ژیی و ده‌ڵێ “که‌ به‌رێگادا ده‌رۆیشتم به‌رده‌وام ئاوڕمده‌دایه‌وه‌، نه‌کا که‌سێک به‌دواوه‌م بێ و بیه‌وێ بمکوژێ. ئه‌وه‌ جگه‌ له‌وه‌ی به‌ته‌نیا ژیانم هه‌میشه‌ جێگای قسه‌و قسه‌ڵۆک بوو و خه‌ڵک کێشه‌ی کۆمه‌ڵاتیان بۆ دروست ده‌کردم، لای خه‌ڵک وتبووم که‌ من بێکه‌سم و که‌سوکارم نه‌ماوه‌، بۆیه‌ ته‌نیا ده‌ژیم، ئه‌م ترسه‌ به‌ردوام زۆر ته‌نگی پێهه‌ڵچنیم و ئیدی له‌ناو نوێنی خه‌وه‌که‌شمدا هه‌ر ده‌ترسام”.

سێوه‌ باس له‌وه‌ ده‌کات که‌ هه‌میشه‌ هه‌م خۆی و هه‌م سه‌نته‌ره‌که‌ له‌ هه‌وڵی ئه‌وه‌دا بوون که‌ ژیانی ئه‌و که‌سانه‌ ئاسایی بکه‌نه‌وه‌ به‌وه‌ی که‌ باری ده‌رونیان باش بێت، وە بتوانن که‌سێکیان خۆشبوێت و هاوسه‌رگیری بکه‌ن. ئه‌م کاره‌که‌ی ئه‌زمونکرد که‌ به‌ ئاسایی و ئاسانی نه‌ده‌چوه‌ پێشه‌وه‌ وه‌ له‌ هه‌موو شوێنێک هه‌ر ڕوبه‌ڕووی بێڕێزی و سوکایه‌تی و هه‌ڕه‌شه‌ ده‌بوه‌وه‌. له‌و کاتانه‌دا که‌ کار ده‌کات که‌سێکی خۆش ده‌وێت وه‌ بڕیار ده‌ده‌ن هاوسه‌رگیری بکه‌ن، سێوه‌ ده‌ڵێت “ئێمه‌ به‌یه‌که‌وه‌ ڕێک که‌وتین و منیش زۆر دڵم خۆش بوو به‌وه‌ی که‌ ئیتر له‌و ژیانه‌ پڕ نه‌هامه‌تیه‌ ڕزگارم ده‌بێت، به‌ڵام له‌مه‌شدا ماڵی باوکی کوڕه‌که‌‌ به‌ چیرۆکی منیان زانیبوو نه‌ک ته‌نها ڕازی نه‌بوون به‌و زه‌واجه‌ به‌ڵکو یه‌که‌م شت هه‌ڕه‌شه‌یان له‌ کوڕه‌که‌ی خۆیان کرد و کوڕه‌که‌ له‌ ماڵ چوه‌ده‌ره‌وه‌ و دوای ئه‌وه‌ شکاتی پۆلیسیان له‌ من کرد و پۆلیسیش هاته‌ سه‌ر من و وه‌ره‌قه‌یان پێ پڕ کردمه‌وه‌ که‌ نابێ نزیکی ئه‌و کوڕه‌ بکه‌وم ده‌نا زیندانم ده‌که‌ن. به‌هه‌ر حاڵ شه‌ڕو کێشه‌یه‌کی زۆریان بۆ دروستکردین و چه‌ند جار له‌سه‌ر جاده‌ منیان بینیوه‌ لێیان داوم و له‌هه‌وڵی ئه‌وه‌شدا بوون که‌ من ته‌سلیمی ماڵی باوکم بکه‌نه‌وه، ئێمه‌ ناچارکراین که‌ واز له‌یه‌ک بهێنین، ئیتر ئه‌و ئه‌مه‌له‌شم نه‌ما و بۆم ده‌رکه‌وت که‌ ژیانم له‌ کوردستان مه‌حاڵ ده‌بێت بۆیه‌ به‌ناچاری ئه‌و پاره‌ی کۆمکردبۆوه‌ به‌هۆی ئیشه‌که‌مه‌وه‌ هه‌موویم دا به‌ قاچاخچی و وڵات و وڵات هاتم تا گه‌یشتمه‌ سوێد. ئێستا لێره‌م و چاوه‌ڕوانی ئیقامه‌م و ده‌مه‌وێ ئه‌وه‌نده‌ که‌ ماوه‌ به‌ ئاسوده‌یی و بێترس بژیم. ده‌مه‌وێ دوای ئه‌و هه‌موو ساڵه‌ کوناوکون و ماڵه‌وماڵ و خۆشاردنه‌وه‌یه‌، له‌ماڵه‌که‌ی خۆم  ئارام بژیم و له‌سه‌ر جاده‌کان مه‌جبوور نه‌بم به‌رده‌وام ئاوڕبده‌مه‌وه‌ بۆ ئه‌وه‌ی که‌سێ نه‌مکوژێ”.

ئه‌مه‌ وته‌کانی ئه‌و خانمه‌ به‌ ته‌مه‌ن منداڵ و به‌ ئه‌زموون و نه‌هامه‌تی پیربوو که‌ به‌ به‌سه‌رهاته‌کانی خۆی دڵی مرۆڤ ده‌هه‌ژێنی و دێشێنێ.

سه‌نته‌ری نینا، ئەو سەنتەرەی کە ئەم ژنە و زۆر ژنی تریش پەنای بۆ دەبەن، باسی له‌ کاره‌کانی کرد که‌ بۆ سێوه‌ی کردوه‌ تا ئێستا. هەڵاڵە رافع بەرپرسی سەنتەری نینا بۆ ڕێنوێنی و پاڵپشتی و داڵدەدانی ژنان لەسوید هەر لەبارەی کێشەکانی سێوه‌ ووتی “‌ هه‌ر له‌ سه‌ره‌تاوه‌ ئاگاداری کێشه‌ی ئه‌و کچه‌ بووم‌ و وه‌ختی خۆی له‌ کوردستانیش له‌ ده‌ستپێکی کێشه‌کانه‌وه‌ هاوکاریمان کردوه، به‌ تایبه‌ت پاش ئه‌وه‌ی سه‌نته‌ری پارێزگاری له‌ ژنان داخرا و هه‌ندێ له‌ ژنه‌کان درانه‌ ده‌ست سه‌نته‌ری نه‌وا به‌ڵام هه‌ندێکیان له‌و کاته‌دا کوژران و ئه‌وانه‌ی که‌ سه‌نته‌ری پارێزگاریان ده‌ناسی له‌ نه‌وا ڕایانکرده‌وه‌و هاتنه‌وه‌ لای سه‌نته‌ری پارێزگاری و له‌ ماڵاندا له‌ ناو خێزاندا داڵده‌دران‌ و کۆمه‌ککران، جا ئێمه‌ش که‌ له‌ سویده‌وه‌ هاوکاری سه‌نته‌ری پارێزگاری بووین په‌یوه‌ندیمان به‌و ژنانه‌وه‌ نه‌بڕی و هاوکاریمان ده‌کردن چ مه‌عنه‌وی یان مادی، وه‌ ئه‌مانه‌ له‌ که‌یسه‌ زۆر سه‌خته‌کان بوون که‌ ژیانیان له‌وێ ئاسایی نه‌ده‌بوه‌وه‌، هه‌ندێکیان کۆمه‌کمان کردن بێن بۆ تورکیاو له‌وێوه‌ بۆ ووڵاتی سێهه‌م که‌ ئێستا له‌ ئوستورالیاو که‌نه‌داو فینلاندوو ئه‌ڵمانیا نیشته‌ جێن ، سێوه‌ش ئاخرین که‌یس‌ بوو که‌ من په‌یوه‌ندیم له‌گه‌ڵی ما تا ماوه‌یه‌کی زۆر دوای ئه‌وه‌ بۆ ماوه‌یه‌کی کورت لێی دابڕاین و دواتر په‌یوه‌ندی کرده‌وه‌ ، به‌ حوکمی ئه‌وه‌ی که‌ کچێکی زۆر ئازاو لێهاتوو بوو خۆی به‌شێکی زۆری کاره‌کانی سه‌فه‌ره‌که‌ی گرتبوه‌ ئه‌ستۆ تا گه‌یشتوه‌ته‌ سوید. ئێمه‌ کاتی خۆی که‌ گه‌ڕاوینه‌ته‌وه‌ کوردستان له‌گه‌ڵ زۆربه‌ی ئه‌و ژنانه‌ گفتو گۆم تۆمارکردوه‌و، بابه‌تمان له‌سه‌ریان نوسیوه وه‌ ئه‌و دێکومێنتانه‌مان له‌ لا ماوه‌ له‌ ئه‌رشیفدا‌ که‌ کۆمه‌ککه‌رێکی گه‌وره‌یه‌ بۆ ئه‌و ژنانه‌ له‌ په‌یوه‌ند به‌ ئیقامه‌و ده‌زگای کۆچه‌وه‌ که‌ ڕاستی چیرۆکه‌کان ده‌سه‌لمێنێ و، له‌ لایه‌کی تره‌وه‌ به‌پێی ئه‌وه‌ی که‌ ئێمه‌ خۆمان له‌ فیلمه‌کاندا هه‌ین ده‌توانین شاهیدێکی واقیعی بین له‌ دادگاکه‌یاندا.